" ما زِ هـــر صاحبـدلی یک شِمّه کار آموختیم


        نـالــه از نِـــی ، گـریــه از ابرِ بهار آموختیم "


        اَندرونِ ما اگــر چه  پـُر زِ غـوغایِ دل است   


        در بِــــرون دلتنگی و از سوزِ تـــار آموختیم


        تُـنـد بـادِ زِنــدگــــی غــــارت نِـمـوده دودمان


        بُـــردبــــاری را زِ سیـمـای نــــــَدار آموختیم


        سَهم مــا از عــالـمـی چـــون ذَرّه خَشاش بود


        در بُـــن گـل آرمـیـدن را زِ خـــــــار آموختیم

     

        تــا فـــلـک تـابـیـده اجــــزاء نحـیـف قـلـب ما     


        چـنـبـره از پـیـچـش انــــدام مــــــار آموختیم 

   

         تـا کـــه عـمـری بـا جــفـای مه لقایی ساختیم


        شیـوه ی ایـستـادگـــی را از چـــنـار آموختیم


        گرچه جان را در رَه معشوق از کف داده ایم

    

        گــو ( کیان ) نا مهربانـــی از نگار آموختیم



تاریخ : سه شنبه 12 بهمن 1395 | 07:52 ب.ظ | نویسنده : - | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.