تا به بیماریِ عِشق تـــو ،  گِرفـتار شدم

         رَستم از مِحـنت اَیّــام و ، سبکـبـار شدم

         دلخــوشم ، شِکوه ندارم ، زِفَـلک شادانم

         که به عشق تومَلَک زاده ، خریـدار شدم

         تا کــه هستم بِـــه کنارت بِنشیم ، اِی گل

         چو سبکبالیِ پروانـــه ، کـــه طـیّار شدم

         بِرَهـیدم زِغـــــــم وغصه ، عـزیزم بشنو

         تا که ازخوابِ گِـران ، سرزده بیدار شدم

         ندهم این دلِ عاشق بـه کسی ، نیک بدان

         دِگر از بودن تــــــو ، یکشبه هُشیار شدم

         من زِ پیمانه ی عشق تــــو همی سرمستم

         که ازاین شُربِ لَبت طالــــب این کارشدم

         نَکَنم دِل زِ دِلت تا که (کیان) را عمریست

         با دِلِ پاک چنین ، عاشق و  دلــــدار شدم

 



تاریخ : یکشنبه 20 اسفند 1396 | 12:48 ب.ظ | نویسنده : - | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.