من نَجَستم از بَرِ پیمان تو


بَر سَر پیمان نشستم جان تو


ساکن عهدم بدین تنهایی ام


منتظر هستم رسد فرمان تو


مامنی را بهر دیدارت نما


تا نشینم سفره ی احسان تو


نامرادی ها کشیدم از فراق


خوشدلم باشم شبی مهمان تو


کن تبسُم بر منِ عاشق دَمی


جان فدای چهره ی خندان تو


رنجشی بوده اگر از جانب ات


نوش دارویم شود درمان تو


با "کیان" کردی مدارا ای صنم


نَگسُلد دستم وَزان دامان تو

 

" کیان تبریزی "  

 

 

 

  



تاریخ : شنبه 6 مهر 1398 | 07:32 ب.ظ | نویسنده : - | نظرات
.: Weblog Themes By BlackSkin :.